Over het geestelijk failliet van 'de 'sociale media'

Voor de Maand van de Filosofie heeft Stine Jensen een essay geschreven met de titel Echte vrienden: Intimiteit in tijden van Facebook, Geen Stijl en Wikileaks. 
Dat essay vormt haar reactie op een persoonlijk experiment met Facebook: het experiment van een liefhebber van dat mediun: een tijdelijke liefhebber, om hier volledig te zijn. Na een half jaar begon ze twijfels te krijgen. Dat kwalificeerde de populaire filosofe als knagen, aangezien ze langzaam maar zeker het gevoel kreeg dat de vrienden op dat sociale medium via de elektronica op tal van fronten een onechte indruk maakten. Of was het toch minder vreemd dan het leek en voelden die mensen zich echt zo gelukkig als ze pretendeerden?

Zelf heb ik alleen Facebook uitgeprobeerd, en reeds heel snel bleek dat ik in dit leven en zeker gedurende de eerste honderdnegentig reïncarnaties niet de geringste behoefte (zal) koester(en) me daarmee, of met soortgelijks, in te laten, om maar te zwijgen van de gedachte mijn aandacht te besteden aan de wijze waarop het gros van de gebruikers zich gedraagt. Anders gezegd: hoewel ik een afschuw heb van jenever, dan geef ik toch de voorkeur aan een halve milliliter van dat vocht. Duidelijk genoeg?
Genoemd Facebook was voor mij snel zo afstotelijk dat ik vergelijkbare media niet (meer) heb willen uitproberen, ook en vooral omdat bij mij de stellige mening heeft postgevat dat een dergelijke uiting van extrem(istisch)e geestelijke armoe geen optie voor inmenging in welke vorm dan ook rechtvaardigt. Dan is eerst maar eens een reeks millennia dood zijn toch rustiger, dunkt mij.
Vervelend genoeg blijkt dat je je niet van Facebook kunt (laten) verwijderen. Alle mensen die ik ken en er tevens meer dan genoeg van hadden, kwamen met dezelfde conclusie: éénmaal erop, dan kom je er nooit meer af.
Dat geldt overigens ook voor LinkedIn, een instantie die even schandalig is, aangezien ik de indruk heb van een professioneel relatiebemiddelingsbureau: ongevraagd worden mensen aan je voorgesteld die je niet kent en via een dergelijke instantie ook al helemaal niet wilt leren kennen. Uitermate weerzinwekkend!
In een nieuwe aflevering van het televisieprogramma Profiel van de KRO kunt u naders vernemen over wat Stine Jensen zich zoal voorstelt van het wel en vooral het wee van dergelijke instanties. De bijdrage is te zien op Nederland 2, tussen 23:00 uur en 23:40 uur.

Stine Jensen: Ik besta omdat ik kan lijden

Filosofe Stine Jensen sluit de vierdelige serie af over haar queeste naar de wijsgerige wortels van grote thema's en wat deze (kunnen) doen met onze identiteit — voorgesteld in Dus ik ben van de Humanistische Omroep— met de aflevering  Ik lijd, dus ik ben. Hierin komen we Désanne van Brederode tegen, evenals Peter Singer en John Krakauer.
De uitzending zal worden gerealiseerd door genoemde omroep via de televisiezender Nederland 2, tussen 23:40 uur op zondag 6 februari en 00:15 uur in de nacht op maandag 7 februari.

IJdel zijn betekent in ieder geval Bestaan

Filosofe Stine Jensen heeft een onderzoek ingesteld naar het gevoel dat mensen over zichzelf hebben binnen de hedendaagse cultuur en hoe ze dat in woorden definiëren. Dat wordt in een aantal afleveringen van de programmareeks Dus ik ben — uit te zenden door de Humanistische Omroep via Nederland 2-tv — verder uitgewerkt aan de kijkers voorgelegd.
De aflevering die op zondag 9 januari op de televisiezender Nederland 2 wordt uitgezonden vanaf 23:40 uur  en die eindigt in de nacht op maandag 10 januari — draagt de titel Ik ben ijdel, bus ik ben.

De filosofe Stine Jensen laat zien dat denken en eigentijds zijn kan samengaan.
De foto hierboven is overgenomen van de website van Stine Jensen. 

Reeds Hamlet had in de gelijknamige tragedie — die in de jaren 1594-1600 werd gerealiseerd door William Shakespeare (1564-1616) — al gedachten over Zijn en Niet Zijn (in de grote monoloog die begint met de woorden "To be or not to be; that is the question"), en dat existentialistische gedachtegoed wordt in de twintigste eeuw veel vaker een kwestie van de eerste orde. Jean-Paul Sartre (1905-1980) schreef in 1943 zijn filosofische essay L'être et le néant (Het zijn en het niet).