Een supersnelle auto met panne in het jaar 1907

In het decembernummer van het Engelstalige maandblad Cassell's Magazine van 1907 is de hierbij voorgestelde kleurenplaat opgenomen, met daaronder de vaste vraag: "Kunt u mij zeggen?" Waarna het rekenraadseltje volgt: Dit gemotoriseerde voertuig haalde zestig mijl in een uur en tien minuten. Hoe lang heeft het nodig om zeventig mijl te kunnen afleggen?
Het is een fraaie spotprent met meer dan één aspect. De wijze waarop de heer geheel rechts is gekleed, geeft al aan dat er wel geld in het spel is (om zo'n auto te kunnen verwerven en onderhouden), en als contrast bij dat toen hypermoderne, lawaai makende en supersnel rijdende voertuig, zien we al die verschillende dieren, die het fenomeen komen inspecteren. Het staat stil, maakt geen lawaai, zoals tijdens het voorbij stuiven, en dus kunnen ze allemaal best eens een kijkje gaan nemen: koeien, paard, ezel, vogels, fazanten, vos, hazen en konijnen. Het nieuwe fenomeen vraagt zoveel aandacht van ze — en de nieuwsgierigheid staat op de gezichten van de koeien ook wel te lezen — dat de dieren die anders zo beducht zijn voor de vos, nu alleen in één richting kijken. Als u via één muisklik de foto vergroot, zult u al die aspecten nog veel beter kunnen waarnemen.
De tekening is gesigneerd G.L. Stampa.

John Burroughs — slechte chauffeur in open Ford

Toen John Burroughs op 3 april 1912 vijfenzeventig jaar werd, had het American Museum of Natural History voor die gelegenheid een feest georganiseerd in Bird Hall. Daar namen zeshonderd kinderen aan deel. De kinderen paradeerden in kostuums, die ieder een boek van John Burroughs moesten uitbeelden. Tot tranen toe bewogen was de jarige, die dit later in zijn dagboek vastlegde als “a great blow-out”. In het daarop volgende jaar kwam John in contact met Henry Ford, met wie hij de liefde voor vogels deelde. Ford bezocht Burroughs in Slabsides en zorgde ervoor dat hij enig aangrenzend gebied extra kon kopen, en later schonk hij hem zelfs nog een auto. Het positieve daaraan was dat hij, nu hij wat ouder werd, grotere afstanden kon afleggen dan te voet, maar een deprimerende bijkomstigheid was dat hij meer belangstelling had voor de vogels en de bloemen die hij tijdens het rijden tegenkwam, waardoor hij meer dan eens vergat zijn ogen op de weg te houden en een ongeluk kreeg. Hij was wel op dat nieuwe vervoermiddel gesteld, maar gaf toe dat hij een slechte chauffeur was, en derhalve heeft zoon Julian het rijden meestal van hem overgenomen.
__________
Foto: John Burroughs gaf er de voorkeur aan met open kap te rijden, dan kon de wind lekker door zijn witte bakkebaarden blazen.